Z pękniętym sercem można żyć

 

Dwie młode brzozy u progu wiosny

 

Krajobraz po pewnej partii szachów

 

Podobno brzozy już nie płaczą

 

Żołnierz polski - Władysław Broniewski

Ze spuszczoną głową powoli

idzie żołnierz z niemieckiej niewoli.

Dudnią drogi, ciągną obce wojska, 

a nad nimi złota jesień polska.

Usiadł żołnierz pod brzozą u drogi, 

opatruje obolałe nogi.

Jego pułk rozbili pod Rawą,

 a on bił się, a on bił się krwawo,

szedł z bagnetem na czołgi żelazne,

 ale przeszły, zdeptały na miazgę. 

Pod Warszawą dał ostatni wystrzał, 

potem szedł. Przez ruiny. Przez zgliszcza.

Jego dom podpalili Niemcy 

A on nie ma broni, on się nie mści...

Hej! ty, brzozo, hej ty brzozo-płaczko, 

smutno szumisz nad jego tułaczką,

opłakujesz i armię rozbitą

 i złe losy, i Rzeczpospolitą...

Siedzi żołnierz ze spuszczoną głową, 

zasłuchany w tę skargę brzozową, 

bez broni, bez orła na czapce,

 bezdomny na ziemi - matce.

Licha brzezinka

 

Las w całej swej urodzie

 

Huba na powalonym pniu brzozy 2

 

Huba na powalonym pniu brzozy